“ ........ ที่นั้นควรตั้งบ้านเมือง พระญาเถรเอาไม้เท้าขีดไป หื้อเป็นเตชพยุหะ ซึ่งใส่ชื่อว่า วรนคร เมื่อพายลูนคนทังหลายร้องว่า เมืองพัว (ปัว) ด่าย ” ปฐมบทพจน์สุนทรที่ฤาษีเถรแต๋งได้ขนานนามเมืองและให้พรอันประเสริฐนี้ไว้ เมื่อคราวช่วยเจ้าขุนฟองสร้างเมืองปัว แม้กาลเวลาจะหมุนเวียนเปลี่ยนไป ความเก่าเลือนหายความใหม่เข้าแทนที่ นี่เป็นอมตะสัจจะวาจาของพระบรมศาสดาที่ตรัสไว้เมื่อ ๒,๐๐๐ กว่าปี วรนครหรือเมืองปัวแห่งนี้ก็ไม่อาจหนีกฎของความเปลี่ยนแปลงไปได้ หากได้ผ่านร้อนผ่านหนาว สุขทุกข์ รุ่งเรืองตกอับ ตกต่ำเฟื่องฟูมาหลายยุคหลายสมัย แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปก็คือ ความเป็นเมืองเพชรน้ำเอกของนันทบุรีศรีนครน่านเมืองแห่งล้านนาตะวันออกที่มี ธรรมชาติอันสวยงามและเป็นเมืองเงียบสงบที่มีมนต์เสน่ห์ติดตราตรึงใจแก่ผู้มา เยือนอยู่มิคลาย
....อ่านต่อ....